Χρύσα Αβδελλίδου:Η Ελληνίδα ερευνήτρια που το όνομά της δόθηκε σε αστεροειδή- Αποκλειστική συνέντευξη

2021-06-25T20:20:09+00:00

Η δρ.Χρύσα Αβδελλίδου, είναι μεταδιδάκτορας Πλανητολογίας στο Αστεροσκοπείο της Κυανής Ακτής της Νίκαιας στη νότια Γαλλία και μέλος της διαστημικής αποστολής της ΝΑSΑ OSIRIS-REx, που επισκέφτηκε, μελέτησε και πήρε δείγμα υλικού από τον παραγήινο αστεροειδή Bennu. Πριν από λίγες ημέρες, η Διεθνής Αστρονομική Ένωση τίμησε τρεις Έλληνες επιστήμονες, δίνοντας το όνομά τους σε τρεις αστεροειδείς.

Η δρ.Χρύσα Αβδελλίδου, μιλάει αποκλειστικά στο e-loggos.gr. 

Στη φωτογραφία, η Δρ.Αβδελλίδου στον μεγάλο κρατήρα στην Αριζόνα, που σχηματίστηκε από πτώση αστεροειδούς! Ονομάζεται Barringer Crater και σε αυτόν, έκαναν εκπαίδευση οι αστροναύτες το ’60-’70, πριν πάνε στη Σελήνη!

“Μελετάω τις συγκρούσεις μεταξύ των σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος σε διάφορες κλίμακες. Για παράδειγμα, τις συγκρούσεις μεταξύ των αστεροειδών την Κύριας Ζώνης που βρίσκεται μεταξύ των πλανητών ‘Αρη και Δία, τις οικογένειες των αστεροειδών που δημιουργούνται από τα θραύσματα τέτοιων συγκρούσεων, τη μεταφορά των υλικών μέσω των συγκρούσεων σε διάφορες πλανητικές επιφάνειες, αλλά και τις συγκρούσεις μετεωροειδών πάνω στην επιφάνεια της Σελήνης! ‘Όλα αυτά τα μελετώ με αστρονομικές παρατηρήσεις μέσω τηλεσκοπίων αλλά και πειραματικά στο εργαστήριο! Προσπαθώ δηλαδή να συνδυάσω την παρατήρηση και τα θεωρητικά μοντέλα με το πείραμα.”

 

 

“Όταν ήμουν μικρή, ήθελα να γίνω αρχαιολόγος!”

Παρόλα αυτά,  η δρ.Αβδελλίδου, όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει αρχαιολόγος! Όπως εξομολογείται στο e-loggos.gr, για διάφορους λόγους αλλά κυρίως από την πίεση του “δε θα βρεις δουλειά, όλοι οι αρχαιολόγοι είναι άνεργοι”, αποφάσισε στο Γυμνάσιο ότι θέλει να γίνει αστρονόμος. “Αντί να ψάχνω στη Γη, ψάχνω στο Ηλιακό Συστημα για το τι έγινε στο παρελθόν! ‘Ηξερα πως για να το κάνω έπρεπε να μπω στο τμήμα Φυσικής, όπως κι έκανα, και εκεί επέλεξα την κατεύθυνση της Αστρονομίας. Καταλυτικό ρόλο έπαιξε ο καθηγητής μου και επιβλέπων της πτυχιακής μου εργασίας, ο αείμνιστος κ. Σειραδάκης. ‘Ηθελα οπωσδήποτε να κάνω την εργασία μου μαζί του! Το θέμα το πρότεινε ο καθηγητής μας ο κ. Τσιγάνης και ήταν πάνω σε αστρονομικές παρατηρήσεις αστεροειδών! ‘Ετσι τυχαία μπήκα στον κλάδο. Δούλεψα την πτυχιακή μου εργασία για περίπου 2 χρόνια με παρατηρήσεις και την παρέδωσα γραμμένη στα αγγλικά μετά από προτροπή του καθηγητή μου. Αυτό με βοήθησε να πάρω στο τέλος των σπουδών μου υποτροφία για διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στη νότια Αγγλία και να συνεχίσω πειραματικά. (φωτ. Στον θόλο του τηλεσκοπίου στο βουνό Μαουνα Κεα στηΧαβαη)

 

 

“Δεν ήμουν ποτέ άριστη φοιτήτρια!”

Προσπαθώντας να σπάσει κάποια στερεότυπα που θέλουν όσους έχουν φτάσει σε υψηλό επίπεδο σπουδών, να έχουν προηγουμένως διαπρέψει στο Πανεπιστήμιο, η ίδια παραδέχεται ότι δεν ήταν ποτέ άριστη φοιτήτρια. “Για παράδειγμα, δεν τελείωσα τη Σχολή στα 4 χρόνια ούτε με 10! (Φυσικά δεν προτρέπω κανέναν να κάνει το ίδιο!). H μόνη και απλή συμβουλή μου είναι οι μαθητές να στηρίζουν τις επιλογές τους μέχρι τέλους. Να σπουδάσουν και να ειδικευτούν σε αυτό που τους αρέσει και τους γεμίζει κι όχι σε αυτό που αρέσει στους άλλους (ακόμα κι αν είναι οι γονείς αυτοί οι άλλοι) ή αυτό που είναι της μόδας. Νομίζω χρειαζόμαστε χρήσιμους επιστήμονες για το καλό του κοινωνικού συνόλου.

Η ειδικότητά της, για τους περισσότερους είναι δύσκολο να κατανοηθεί. Αυτομάτως, σκέφτεται κανείς ότι ένας επιστήμονας του επιπέδου της κυρίας Αβδελλίδου, είναι αυτονόητο ότι δραστηριοποιείται στο εξωτερικό. Η ίδια, δηλώνει ότι τόσο εκείνοι, όσο και πολλοί Έλληνες επιστήμονες που βρίσκονται στο εξωτερικό, δεν απαξίωσαν την ελληνική εκπαίδευση και έφυγαν έξω “ελιτίστικα”.  Οι ‘Ελληνες επιστήμονες είναι πολλοί εντός κι εκτός Ελλάδας! Η Πλανητολογία σαν κλάδος υπάρχει στην Ελλάδα φυσικά με σημαντικούς επιστήμονες, ίσως όχι στο ακριβές θέμα που δουλεύω εγώ προσωπικά. Αλλά κοιτάξτε, και στο αστεροσκοπείο που βρίσκομαι τώρα, δεν υπάρχει για παράδειγμα το τηλεσκόπιο που χρησιμοποιώ για τον χαρακτηρισμό της σύστασης των αστεροειδών αλλά ούτε και το εργαστήριο που κάνω τα πειράματα των συγκρούσεων. Ταξιδεύω σε άλλες χώρες για να κάνω την έρευνά μου. Αυτό όμως δεν είναι τροχοπέδη διότι με τις διεθνείς συνεργασίες και τις ευκαιρίες που δίνονται μέσα από χρηματοδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων θα μπορούσα να κάνω την ίδια ακριβώς δουλειά και από την Ελλάδα, αλλά δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις εργασίας. Το βασικό χρόνιο πρόβλημα της χώρας μας, και ο λόγος που πολλοί είμαστε έξω τόσα χρόνια, είναι η συνεχής υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης και η τρομερή υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων. Κάτι για το οποίο παλέψαμε για πολλά χρόνια όντας μαθητές και φοιτητές. Δεν απαξιώσαμε την ελληνική εκπαίδευση και “ελιτίστικα” φύγαμε έξω”. 

Θυμάται όμως τον εαυτό της ως παιδί, να παρατηρεί τον έναστρο ουρανό; 

“Είμαι από τη Θεσσαλονίκη όπου μεγάλωσα, πήγα σχολείο και ολοκλήρωσα τις προπτυχιακές μου σπουδές στο Αριστοτέλειο. ‘Εφυγα στα 26! Σαν παιδί της πόλης δεν είδα και πολύ έναστρο ουρανό! Η φωτορύπανση δεν με άφησε! Δυστυχώς γίνεται όλο και χειρότερη με ανύπαρκτες μελέτες για σωστή φωταγώγηση και αλόγιστη χρήση LED. Οπότε η επόμενη γενιά πολύ φοβάμαι ότι θα έχει ακόμα μεγαλύτερη άγνοια του ουρανού. Μόνοι μας οι άνθρωποι βάζουμε ταβάνι στους ορίζοντες μας”.

 

Η τιμητική διάκριση που ήρθε πρόσφατα από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση αφορά την ίδια και ακόμα δύο Έλληνες επιστήμονες. Τη Δρ.Αθανασία Τόλιου, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο Lulea της Σουηδίας και τον Δρ.Γεώργιο Τσιρβούλη, επίσης ερευνητή στο Πανεπιστήμιο Lulea. Τα ονόματα των τριών αποφοίτων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, δόθηκαν σε ισάριθμους αστεροειδείς! 

 

Άραγε, θεωρούνται… επικίνδυνοι; 

“Καλώς ή κακώς(!) είμαστε φιλικοί αστεροειδείς! Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση δίνει ονόματα ανθρώπων στους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης κι όχι στους παραγήινους, δηλαδή αυτούς που ακούτε συχνά να περνάνε ξυστά από τη Γη! Οπότε, όχι, δεν θα πέσουμε στα κεφάλια μας!”

Χρύσα Αβδελλίδου:Η Ελληνίδα ερευνήτρια που το όνομά της δόθηκε σε αστεροειδή- Αποκλειστική συνέντευξη2021-06-25T20:20:09+00:00

Πολυξένη Μπαζιώτη-Σπηλιωτοπούλου: Η 93χρονη γιαγιά από τη Μυρόβρυση που ξεχνά, αλλά…δεν ξεχνά να χορεύει!

2021-06-04T17:25:22+00:00

Είναι 93, έζησε ως μετανάστρια στην Αμερική, ερωτεύτηκε πολύ, απόκτησε δυο κόρες και μπορεί σήμερα η μνήμη της να την εγκαταλείπει σιγά σιγά, όμως δεν ξεχνάει ποτέ πώς να χορεύει και φυσικά να απολαύσει κάθε μέρα ένα ποτήρι ροζέ κρασί! 

Η κυρία Πολυξένη Μπαζιώτη, είναι από τη Μυρόβρυση. Κάποιοι, τη… “διεκδικούν” αποκαλώντας τη Σελιανίτισσα. Και ίσως να μην έχουν άδικο, αν σκεφτεί κανείς ότι υπήρξε ο μεγάλος έρωτας και μετέπειτα η σύζυγος του Γιάννη Σπηλιωτόπουλου, του τσαγκάρη των Σελιανιτίκων.

                                                             

“Ξέρει η Πολυξενούλα μου” έλεγε και ξανάλεγε ο κυρ Γιάννης κάθε φορά που τον ρωτούσαν γιατί δεν έχει κάτι στο όνομά του και τα δίνει όλα στη γυναίκα του. Γιατί η κυρία Πολυξένη, υπήρξε αυτό που λέμε υπόδειγμα γυναίκας, συζύγου και μάνας. 

“Σωστή μητέρα” έτσι την περιγράφει η μία από τις δύο κόρες της, η Αγγελική και μας εξηγεί ότι σε ολόκληρη τη ζωή της πάντα έδινε συμβουλές σε όλους, και πάντα όλοι, ήθελαν να ακούσουν τη συμβουλή της αφού όπως γράψαμε και παραπάνω, “Ξέρει η Πολυξενούλα”. 

                                                           

Το 1969, έχοντας παντρευτεί τον έρωτα της ζωή της και έχοντας αποκτήσει δύο κόρες, αποφασίζουν να μεταναστεύσουν στην Αμερική ώστε να δουλέψουν και να μπορέσουν να παρέχουν στα κορίτσια τους ένα καλύτερο μέλλον. Μόνη τους διασύνδεση με την Ελλάδα, η μαγειρική της! Το ταλέντο της ήταν αξεπέραστο και όπως λέει και η κόρη της, “Σαν της Πολυξενούλας μου την κοτόσουπα αυγολέμονο, δε φτιάχνει κανείς!”.

Και τα κατάφεραν. 

Επιστρέφουν στα αγαπημένα τους Σελιανίτικα προκειμένου να απολαύσουν τη ζωή τους ως συνταξιούχοι… Όμως ο Θεός, είχε άλλα σχέδια. Λίγο μετά την επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη, ο κυρ Γιάννης πεθαίνει στα χέρια της κόρης του Αγγελικής… 

Έκτοτε, η κυρία Πολυξένη αφιερώνεται στα παιδιά της ωστόσο από τη στιγμή που η μεγάλη της αγάπη έκλεισε τα μάτια του, από τα δικά της μάτια χάθηκε η λάμψη.

Όχι όμως και η όρεξη για ζωή!

Σήμερα, 93 ετών πια, προσπαθεί να μεταδίδει αυτή τη δίψα για ζωή σε όλους όσοι την αγαπούν. Θα βάλει το καλό της το φουστάνι, θα χορέψει κρατώντας το χέρι της κόρης της και όταν πια καθίσει στον καναπέ να ξεκουραστεί, θα ζητήσει το καθιερωμένο απογευματινό ποτό της. Ένα ποτήρι ροζέ κρασί!

“Μπορεί καμιά φορά να με ξεχνάει, να μην καταλαβαίνει ότι είμαι η κόρη της, όμως δεν έχει υπάρξει απόγευμα, που να μην ξεχάσει να ζητήσει το κόκκινο κρασάκι της!” μας εκμυστηρεύεται η κυρία Αγγελική Σπηλιωτοπούλου, η οποία και μοιράστηκε μαζί μας το παρακάτω βίντεο.

Η κυρία Πολυξένη, χορεύει τα “Άγρια Πουλιά” του Βασίλη Σκουλά, κρατώντας το χέρι της κόρης της Αγγελικής. Μιας κόρης-υπόδειγμα, που με μικρές καθημερινές χαρές, προσπαθεί να δώσει στη μητέρα της όση αγάπη της αξίζει… 

 

Πολυξένη Μπαζιώτη-Σπηλιωτοπούλου: Η 93χρονη γιαγιά από τη Μυρόβρυση που ξεχνά, αλλά…δεν ξεχνά να χορεύει!2021-06-04T17:25:22+00:00

π.Ιουστίνος Λαλαγιάννης: Ο ντελιβεράς των Καμαρών που έγινε μοναχός στο Μέγα Σπήλαιο

2021-05-09T18:24:33+00:00

Όταν δεν ξέρεις τί να κάνεις, κάνε ό,τι θα έκανε ο Χριστός” γράφει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στον “Άνθρωπο και Θεάνθρωπο”. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Γιάννης Λαλαγιάννης από τις Καμάρες. Το όνειρό του πραγματικότητα. Το απόλυτο κριτήριο ηθικής του τον οδήγησε σε ένα κελί της Ιεράς Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου και η επόμενη ημέρα τον βρίσκει ως μοναχό Ιουστίνο σε ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας στη χώρα μας.

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Χρωστάω πολλά στον παπά-Στέφανο”

<Ο Γιάννης, ο ντελιβεράς απ’τις Καμάρες έγινε καλόγερος>, η είδηση ότι ο ψάλτης της Αγίας Βαρβάρας και του Αγίου Χαραλάμπους έφυγε για το μοναστήρι, κυκλοφόρησε γρήγορα στις Καμάρες, παρόλο που όλα έγιναν λίγο μετά την έναρξη του πρώτου lockdown. Κάποιους τους εξέπληξε και κάποιους άλλους τους άφησε αδιάφορους- με την έννοια ότι αργά ή γρήγορα, αυτό θα γινόταν, γιατί αυτό ήταν που ο ίδιος ήθελε πάντα.

Κλείνουμε και δεν ξέρουμε τι θα γίνει” του είπε ο εφημέριος της Αγίας Βαρβάρας και ο Γιάννης, κλείνοντας το τηλέφωνο ήξερε ότι αυτό ήταν το τέλος. Ή μήπως η αρχή;

Μητέρα Μυτιληνιά και πατέρας Καμαραίος, η παιδική του ηλικία τον βρίσκει μεταξύ Καμαρών και Λιβαδειάς, καθώς εκεί ήταν η δουλειά του πατέρα του. Η επιστροφή στις Καμάρες περίπου στα 14 του χρόνια, είναι δύσκολη καθώς πέρα από τη φτώχεια που βίωνε η οικογένειά του, οι συνομήλικοί του είχαν ήδη σχηματίσει τις παρέες τους και εκείνος ήταν ουσιαστικά νεόφερτος στο ίδιο του το χωριό.

Η επαφή του με την εκκλησία, έως τότε μηδαμινή.

Όταν γυρίσαμε στις Καμάρες, θυμάμαι την πρώτη Κυριακή που με ξύπνησε η καμπάνα της εκκλησίας. Πετάχτηκα πάνω και λέω τί γίνεται τώρα, αυτό θα έχουμε εδώ; Μια δυο Κυριακές, την τρίτη πια δεν άντεξα, λέω θα πάω κι εγώ στην εκκλησία να δω τι γίνεται. Όταν μπήκα, με πλημμύρισαν απίστευτα συναισθήματα. Όταν είδα τον παπα Στέφανο (σ.σ.Ο εφημέριος του Ι.Ν.της Υπαπαντής) να κάνει τη Θεία Λειτουργία, κατάλαβα ότι εκεί είναι το σπίτι μου. Όποια ανασφάλεια είχα, όποιο πρόβλημα και αν αντιμετώπιζα, μέσα στην εκκλησία ένιωθα κάτι απίστευτο. Ο παπα Στέφανος στάθηκε δίπλα μου, μου έμαθε πολλά και με βοήθησε και του χρωστάω πάρα πολλά…”

Κάπως έτσι, η εφηβεία βρίσκει τον Γιάννη αποφασισμένο. Ήθελε να γίνει ιερέας. Μέχρι να γίνει αυτό, η θέση του ήταν στο αναλόγιο και ο παπα Στέφανος πάντα από δίπλα να του μαθαίνει ψαλμωδίες.

                                                                                                               

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:Ο Γιάννης με τον Γιώργο, τον φίλο του ψάλτη από το Νέο Ερινεό και η μηχανή του Γιάννη παρκαρισμένη, εδώ έξω από το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου Ερινεού)

Ακολουθούν μεγάλες βουτιές μέσα σε συγγραφικούς ωκεανούς. Ζαχάρωφ, Σμέναν, Πόποβιτς, Φλορόφσκι, ο Γιάννης διαβάζει όσο περισσότερο μπορεί, έχοντας φτάσει πλέον σε ένα σημείο να διαθέτει χιλιάδες βιβλία. “Όλη μου η παιδεία είναι η Εκκλησία” δηλώνει πλέον ως πατέρας Ιουστίνος.

Η αγάπη για τις μηχανές, ο έρωτας και τα συναρμολογούμενα αεροπλανάκια

Παράλληλα, η ανάγκη για επιβίωση τον ωθεί στο να πιάσει δουλειά ως διανομέας. Η αγάπη του για τη μηχανή του είναι τεράστια και προσπαθεί όσο μπορεί να κάνει μονοήμερες εκδρομές. “Αυτό που έκανα ουσιαστικά, ήταν την αγάπη μου επάγγελμα. Μου αρέσει η μηχανή, ως μέσο μετακίνησης, οπότε όταν χρειάστηκε να εργαστώ ως διανομέας, αποφάσισα να το κάνω με όλη μου την αγάπη. Η δουλειά του διανομέα, είναι πλέον λειτούργημα. Από εκεί που μας είχαν κάποτε ως τελευταίους, πλέον οι διανομείς εκτός με την παράδοση του πακέτου, είναι για τους πελάτες ένα μέσο επικοινωνίας” δηλώνει ο ίδιος μιλώντας με τεράστια αγάπη για τη μέχρι πρότινος δουλειά του.

                                                       

Εύλογα, θα αναρωτηθεί κανείς μα τόσα χρόνια, ποια ήταν η κατάσταση της προσωπικής του ζωής; Πώς αποφάσισε να φύγει στην ηλικία των 40 και κάτι; Δεν υπήρχε πίσω κάτι που να τον κρατούσε;

Καμιά γυναίκα δε θα ήθελε να παντρευτεί έναν που θα γίνει ιερέας. Πολύ δύσκολα. Πρέπει να είναι τεράστια και ανιδιοτελής η αγάπη για να ακολουθήσει μια γυναίκα έναν τέτοιον άντρα. Ερωτεύτηκα, ναι, και πολύ. Όμως οι συνθήκες και οι προκαταλήψεις γύρω από το επάγγελμα του ιερέα, είναι τέτοιες, που στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον, λειτούργησαν ανασταλτικά. Δεν έτυχε, δεν πέτυχε”. Το κελί του είναι γεμάτο με βιβλία. Παντού βιβλία. Σε περίοπτη θέση το “Άνθρωπος και Θεάνθρωπος” του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Εμφανής η επιρροή του, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Γιάννης χειροτονήθηκε ως πατέρας Ιουστίνος. Ως δεύτερη επιλογή είχε το όνομα Πρόδρομος, για να συνάδει με το βαφτιστικό του. Ωστόσο, επικράτησε το Ιουστίνος.

                                                   

Τα 60 καντήλια και το μεγάλο απωθημένο

Κύρια δουλειά του στο Μοναστήρι είναι τα 60 καντήλια. Κάθε πρωί, πρέπει να τα ανάψει, ύστερα να τα φροντίσει, να τα καθαρίσει και αν έχει λίγο χρόνο παραπάνω, θα βοηθήσει και στην Τράπεζα για το φαγητό των μοναχών. Του αρέσει το ούτι, έκανε φωνητική 7 χρόνια και ξέρει και λίγο από φλογέρα. “Αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ’ολα, είναι ο μοντελισμός. Έχω φτιάξει πάρα πολλά αεροπλανάκια και μάλιστα έχω μαζί μου και ένα τηλεκατευθυνόμενο μήπως καταφέρω μια μέρα να το πετάξω”.

                                                                                                                                

Δίπλα στο παράθυρό του, ένα μεγάλο μαύρο τηλεσκόπιο. Άλλη μεγάλη του αγάπη, η αστρονομία. Έχει διαβάσει τόσα πολλά βιβλία, που του είναι πολύ εύκολο να καταλαβαίνει τί ακριβώς του δείχνει ο φακός του στον ουρανό.

Απωθημένο; Ένα. “Θέλω να πάω στο διάστημα. Κι αν δεν τα καταφέρω, όταν με πάρει ο Θεός στα χέρια του, θα Του ζητήσω να μου τα δείξει όλα…”

                                                                       

Διαβάστε παρακάτω τον χειροτονιτήριο λόγο του με τίτλο ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΥΡΑΝΟΣ

 

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΥΡΑΝΟΣ!!! (Χειροτονιτήριος Λόγος Πατέρα Ιουστίνου Λαλαγιάννη) 
Και ξαφνικά σκοτάδι, μια λάμψη σκιζει το σκοτος, ένας κρότος κανει τη γη να τρεμει, δυνατός άνεμος παγωνιά……. Τι μου συμβαίνει; Πεινώ…. Διψώ….πονάω…κρυώνω…. Που είναι η σύντροφος μου; φοβάμαι…ποθώ….πεθαίνω…. Πτώση ήμερα πρώτη…!!! Ο άνθρωπος πλέον έχει χωριστεί στα δυο. Αρσεν και θηλυ επαψε να ειναι ενας και αυτος ανθρωπος. Και φυσικά ένα χωρισμένο σώμα στα δυο είναι αδύνατον να ζησει. Ο Ιωάννης ο Χρυσοστόμος αναφέρει σχετικά… “Οπου γαρ θανατος εκει γαμος’ τουτου δε ουκ οντως, ουδε ουτος επεται”. Εξ’ου και η αναγκαιοτητα του γαμου, αφου υπαρχει θανατος. Ο γαμος ειναι το πρωτο αντιδοτο του θανάτου. Ο Ιωαννης ο Δαμασκηνος επαναστατικα αναφερει. “Εκ παρθενου γης ο ανθρωπος πεπλαστουργηται, εκ μονου Αδαμ Ευα έκτησται, εν παραδεισω παρθενια επολιτεύετο…..ότε δια της παραβασεως θανατος εις τον κοσμον εισήλθε τοτε εγνω Αδαμ Ευαν την γυναικαν αυτου…..Ωστε δια το μη εκτριβηναι και αναλωθηναι το γενος των ανθρωπων υπο του θανατου ο γαμος επινενοηται, ως αν δια της παιδοποιίας το γενος των ανθρωπων διασωζηται”….Οταν ο κύριος ήρθε κοντά μας το μόνο που επραξε γυρω απο το θεμα του γαμου ηταν να τον ευλογησει…. Τωρα θα απορειτε τι σχεση εχει ο γαμος με εμενα που ειμαι μοναχος; Φυσικα κατι ελειπε ακομα…. Και ξαφνικα βοη, δυνατος ανεμος και πυρ…. Ιστορει ο Ευαγγελιστης Λουκας…”Και εγενετο αφνω εκ του ουρανου ηχος ωσπερ φερομενης πνοης βιαιας….και ωφθησαν αυτοις διαμεριζομεναι γλωσαι ωσεί πυρος, εκαθησε τε εφ’ενα έκαστον αυτών… Αρχη της Εκκλησιας ημερα πρωτη….!!! Ας ευχαριστησουμε τον Κυριο Ιησου Χριστο διοτι κατα τον ιερο Χρυσοστομο “εδωσε το σωμα του ενεχειρο στον ουρανο για να κατελθει εις υμας το πνευμα” Ο Αγιος και ομολογιτης Ιουστινος του Τσελιε (Ποποβιτς) αναφερει σχετικα “Το Πνευμα το Αγιον ενωνει δια της θειας δυναμεως του ολους τους πιστους σε ενα σωμα στην Εκκλησια”. Ο Αγιος Βασιλειος λεγει οτι “Το Πνευμα το Αγιον αρχιτεκτονει Εκκλησιαν θεου”. Και ετσι ο γαμος πλεον γινεται πνευματικος και τελειος ενωνοντας τις δυο σαρκες σε μια με σαρκικο και πνευματικο δεσμο…”Αντι τουτου καταληψει ανθρωπος τον πατερα αυτου και τη μητερα και προσκολληθησεται προς την γυναικα αυτου , και εσονται οι δυο εις σαρκα μιαν”. Ετσι θεραπευεται η διχοτομιση του ανθρωπινου ειδους και ξεκινα ο δρομος προς την επιστροφη στον παραδεισο… Συνεχιζει ο αγιος Ιουστινος …”Ο άνθρωπος ειναι πληρης μονο εν τη Εκκλησια. Εκει εχει οτι του χρειαζεται για την αιωνια ζωη σε ολους τους κοσμους. Εκει χριστοποιειται, θεανρωποποιειται, χαριτωνεται, αθανατιζεται ολοκληρος”.
ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΥΡΑΝΟΣ!!! “Οι χριστιανοι οφειλουν να σταθμιζουν τα παντα σε αυτον τον κοσμο εχοντας ως μετρο το αθανατο και το θειο. Αυτος ειναι και ο μοναδικος τροπος για την ευρεση του πραγματικου νοηματος καθε εγκοσμίου πραγματος, που υποκειται στη φθορα και στο χρονο”…..”Τουτη την αληθεια την βιωνουν οι χριστιανοι εφ’οσον ζουν Πνευματι Αγίω συνεργεια των αγιων μυστηριων και των αγιων αρετων.” Το ιδιο “σχηματι” συμβαινει και στον μοναχισμο. Καταλειπει ανθρωπος τον πατερα και τη μητερα αυτου και προσκολλαται το σχημα του το οποιο τον μεταμορφωνει σχηματι τον παλαιο αδαμ εν το παραδεισω…..Και ο παραδεισός του ειναι το μοναστηρι. Ειναι “ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΥΡΑΝΟΣ”….Και οπως αναφερει ο ιερος Χρυσοστομος “ενας ουρανος υπο τον ουρανο”. Απο τη στιγμη που κυκλοφορησε η ειδηση οτι εχω ερθει σε μοναστηρι, κανεις δεν αιφνιδιαστηκε. Ολοι περιμεναν απο τον βιο που τελουσα οτι καποια μερα θα εμπαινα σε μια τετοια διαδικασια. Οι περισσοτεροι μαλιστα με παροτρυναν και επαινεσαν την πραξη. Τα μυνηματα πολλα…. θα αναφερω ενα ενδεικτικο απο καποια κυρια στην ενορια που υπηρετουσα για 20 χρονια. “Αγαπητε Γιαννη. Σου ευχομαι καλη κουρα. Να εχεις δυναμη υπομονη υγεια πιστη αγαπη ….Γιαννη εισαι ηρωας. Εισαι ενα λουλουδι που ανθιζει στη ζουγκλα της ερημου….”. Ξερετε η Εκκλησια για εμενα ηταν το καταφυγιό μου. Το σπιτι μου η παιδικη χαρα μου το σχολειο μου η εργασια μου…. Εδω επαιζα, εδω μορφωθηκα, εδω ανδρωθηκα, εδω διακονησα, εδω καταξιωθηκα, εδω εργαστηκα, εδω σωθηκα…Κατόπιν τουτων θα ηθελα να ευχαριστησω ανθρωπους που γνωρισα που με ενεπνευσαν και στιγματισαν την πορεια μου…Καποιοι απο αυτους δεν ζουν σημερα, οπως ο μακαριστος Μητρ. Πατρων Νικοδημος. Ο μακαριστος π. Γεωργιος Παπασταυρου. Ανθρωποι που λογο των ιδιαιτερων συνθηκων δεν μπορεσαν να παρεβρεθουν εδω οπως ο π.Τιμοθεος Παπασταυρου οανθρωπος που απο την παιδικη μου ηλικια μου διδαξε την δεοντολογια του αληθηνου ορθοδοξου χριστιανου. Τον π.Στεφανο τον ιερεα του χωριου μου που ως αριστος λειτουργος με μυησε στην ιεροπραξια της θειας λειτουργιας. Τον πατηρ Κωνσταντινο Ευαγγελατο για την αριστη 20ετη συνεργασια αναλαμβανοντας ενα ενοριακο κουφαρι μεταμορφοθηκε σε ζωντανο οργανισμο…. Επισης θελω απο αυτη τη θεση να ευχαρηστησω τον π.Χρυσοστομο διοτι ηταν αυτος που με στερεωσε για να πατησω σωστα στα βηματα μου μεσα στην εκκλησια διδασκοντας με πολλα και δειχνοντας μου θεολογικους δρομους…. Θελω να ευχαριστησω τον π. Βασιλειο που ως πνευματικος με μεταμορφωσε τον ανθρωπο που ειμαι σημερα καταλαγιαζοντας συνεχως το “θηριο” που ειχα μεσα μου….Θελω να ευχαριστησω τον γεροντα μου και ηγουμενο π.Καλληνικο για την ανδιοτελη αγαπη του και την αμεριστη εμπιστοσυνη και στιρηξη του. Καθως τον φιλο και συνοδοιπορο π.Σεραφειμ για την φιλια του τον π.Ιακωβο
ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΥΡΑΝΟΣ!!! για την στηριξη του και την συνεργασια του καθως και τον ακλονητο βραχο αυτου του μοναστηριου τον π.Βαρναβα για την συνεργασια που εχουμε και θα εχουμε στις ακολουθειες. Η αγαπη μου για το μοναστηρι και τους πατερες ειναι μεγαλη και ανεπιτηδευτη “ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις”. Πραγματικα ζουμε σε ενα κομματι ουρανο…Ενα μεγαλο ευχαριστω και σε εσας Σεβασμιωτατε για την εμπιστοσυνη που δειξατε στο προσωπο μου. Απο τον βιο μου εδω πιστευω ακραδαντα οτι η θεοτοκος ειναι αυτη που διαλεγει αυτους που θελει να την υπηρετουν κοντα της και αυτο με κανει οφειλετη αυτης….Ομως θα ηθελα να εκφρασω τις μεγαλυτερες ευχαριστιες στον κυριο μας Ιησού Χριστο που “Αυτος ο μονος που εμενα τον μονο με ξεχωρησε απο ολα και με εκανε μοναδικο πανω στη γη, με θυμηθηκε οταν ζουσα στον κοσμο και χωρις να το καταλαβω με διαλεξε με χωρησε απο τον κοσμο” και με εφερε στο σπιτι της μητερας του λεγοντας….Γυναι ιδου ο υιος σου. Ιωαννη ιδου η μητηρ σου…
π. Ιουστινος Λαλαγιαννης Μεγα Σπηλαιο 12/01/2021.
π.Ιουστίνος Λαλαγιάννης: Ο ντελιβεράς των Καμαρών που έγινε μοναχός στο Μέγα Σπήλαιο2021-05-09T18:24:33+00:00

Άγγελος Μαραγκόπουλος: “Θέλω να φωτογραφίσω την Αντζελίνα Τζολί στα Σελιανίτικα!”

2021-03-03T08:51:27+00:00

Ο Σελιανίτης φωτογράφος μιλάει στο e-loggos.gr για την αγάπη του για το χωριό, μας παρουσιάζει μέρος της δουλειάς του και μας αποκαλύπτει το πιο ανατρεπτικό του πρότζεκτ!

Το μικρό αγόρι με το ποδήλατο που η μαμά του κυνηγούσε πίσω από τα δέντρα, στο τέρμα της παραλίας των Σελιανιτίκων το καλοκαίρι του ’89, έγινε ο έφηβος του Γυμνασίου Καμαρών και λίγο αργότερα, περνούσε την πόρτα του τότε ΤΕΛ Αιγίου ως ένας ηλεκτρονικός εγκαταστάσεων. Ωστόσο, κανένα ηλεκτρονικό πρότζεκτ δεν ήταν ικανό να αποσπάσει την προσοχή του από τις εικόνες που τον στιγμάτισαν καλλιτεχνικά, μεγαλώνοντας στα Σελιανίτικα.

                                

“Τα Σελιανίτικα και όλα τα γύρω χωριά με τα μαγευτικά τοπία που συνδυάζουν βουνό και θάλασσα, μου καλλιέργησαν το σπόρο της αγάπης για τη φωτογραφία, ο οποίος άνθισε μερικά χρόνια αργότερα στο επαγγελματικό μου κομμάτι”.

Από τη μία τα ερεθίσματα του τόπου του, από την άλλη η πίεση των φίλων του να εγγραφεί σε σχολή φωτογραφίας, μετά από λίγα χρόνια ο Άγγελος στην Αθήνα πια, τελειώνει όχι μία, αλλά δύο ιδιωτικές σχολές φωτογραφίας(Focus k Intergraphicks). Έκτοτε, το όνειρό του παίρνει σάρκα και οστά μέρα με τη μέρα. Σεμινάρια καλλιτεχνικής και φωτογραφία μόδας, πασαρέλες, sites, portfolia, πρακτορεία μοντέλων κ.λ.π. αποτελούν το κύριο μενού των συνεργασιών του. Δεν είναι λίγοι άλλωστε, οι επαγγελματίες του χώρου, που μπορούν να διακρίνουν την αγάπη του για αυτό που κάνει…

               

 

“Είμαι τρελά ερωτευμένος με τη φωτογραφία. Όπου σταθώ, κι όπου βρεθώ, με μια ματιά συνθέτω κάδρα στο μυαλό μου με πορτραίτα όμορφων ανθρώπων και ανακαλύπτοντας θέματα για κάποιο επόμενο πρότζεκτ μου. Έχω τρομερό πάθος με τα πορτραίτα ειδικότερα, καθώς μου αρέσει να αποτυπώνω με τον φακό μου σε μια εικόνα, όλη τη μαγεία της στιγμή και όλα τα συναισθήματα που βγαίνουν τη συγκεκριμένη στιγμή από το άτομο που έχω απέναντί μου. Ζω, κοιμάμαι και ξυπνάω με την φωτογραφία μέσα στο μυαλό μου και όταν ξεκινάω να φωτογραφίζω, χάνω την επαφή με την ώρα και το χρόνο και προχωράω ασταμάτητα…”
Όση κι αν είναι η αγάπη του για τα πορτραίτα, τίποτα δε μοιάζει ικανό να επισκιάσει την αγάπη για τον τόπο του. Όπως δηλώνει ο ίδιος, θα επέλεγε ως εξώφυλλο περιοδικού το τοπίο στο τέρμα του παραλιακού δρόμου των Σελιανιτίκων: “Στο τέρμα, μετά την παλιά παιδική χαρά, εκεί που τελειώνει ο κόλπος μπορείς με μια ματιά να δεις όλο το παραλιακό κομμάτι του χωριού, λουσμένο στο μπλε της θάλασσας και το πράσινο των δέντρων”.

                                                       
Όσο για το ποια διάσημη γυναίκα θα ήθελε να φωτογραφίσει στα Σελιανίτικα; Ο Άγγελος μοιάζει να έχει πάρει ήδη την απόφασή του και του ευχόμαστε ολόψυχα μια μέρα να τα καταφέρει!

“Με φόντο την παραλία του χωριού, θα ήθελα πολύ να φωτογραφίσω την Αντζελίνα Τζολί. Συγκεκριμένα την Τζολί, γιατί την παρομοιάζω με το χωριό καθώς έχει αυτό το σέξι και το γλυκό συγχρόνως και είναι ένας πολύ δυναμικός χαρακτήρας βγάζοντας προς τα έξω την εικόνα του άγριου θηλυκού. Όλα αυτά, πιστεύω είναι τα κύρια στοιχεία των Σελιανιτίκων!”

Άγγελος Μαραγκόπουλος: “Θέλω να φωτογραφίσω την Αντζελίνα Τζολί στα Σελιανίτικα!”2021-03-03T08:51:27+00:00

Ομάδα Κρούσης Καμαρών: Στέλνουν sms για μετακίνηση Νο6 και καθαρίζουν παραλίες!

2021-01-11T16:53:15+00:00

“Καθάρισε την παραλία σου. Φρόντισε τον πλανήτη μας”. Μία γυναίκα, τρεις άντρες και ένας σκύλος, αποφάσισαν να δώσουν στη μετακίνηση Νο6 άλλο νόημα! Αντί να περπατούν και να μιλούν στην παραλία, την καθαρίζουν! Η Μαρία Μπατούλ από τη Ζήρια, ο Χρήστος Κοντογιάννης, ο Κυριάκος Δανέλλης και ο Γιάννης Καραγεωργόπουλος από τις Καμάρες, είναι οι… τέσσερις σωματοφύλακες των Καμαρών, που έδιωξαν από την παραλία της Μπούκας όλα τα σκουπίδια και τα πλαστικά.


“Βρισκόμαστε συνέχεια στην Μπούκα για λίγο περπάτημα και λίγη επαφή με τη φύση” λέει στο e-loggos.gr η Μαρία Μπατούλ και εξηγεί πώς προέκυψε η ιδέα: “Πριν από λίγες ημέρες, ο Χρήστος είχε την ιδέα αντί να καθόμαστε στο παγκάκι, να καθαρίσουμε την παραλία. Έτσι, πήραμε σακούλες, γάντια και τσουγκράνες και μέσα σε δυόμιση ώρες καταφέραμε να καθαρίσουμε ολόκληρη την παραλία”.
Η υλοποίηση της ιδέας, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 10 Ιανουαρίου και όπως θα δείτε και στο βίντεο που γύρισε η ομάδα των τεσσάρων, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

“Θα μπορούσαμε να μαζευόμασταν περισσότερα άτομα και να το κάναμε πιο οργανωμένα, όμως λόγω της κατάστασης με τον Covid είπαμε να το κάνουμε εμείς οι τέσσερις υπό την επίβλεψη της Shark(του σκύλου!)!” λέει η Μαρία. 

Ουσιαστικά, η παρέα αντί να γκρινιάζει για τη βρώμικη παραλία και να ρίχνει το φταίξιμο στον Δήμο, όπως κάνουν οι περισσότεροι, πήρε την κατάσταση στα χέρια της αποδεικνύοντας πως τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα απ’όσο κάποιοι θέλουν να τα παρουσιάζουν…

Το μόνο που ζητούν από τον Δήμο, όπως λέει η Μαρία Μπατούλ, είναι το εξής… “Θα ήταν καλό να ερχόταν ο Δήμος κάποια στιγμή, να μαζέψει τα ξύλα τα οποία έχουμε συγκεντρώσει σε σωρούς…”


Επόμενος στόχος;

Η παραλία στο Λαμπίρι. Η παρέα είναι ήδη έτοιμη, έχει εφοδιαστεί ό,τι χρειάζεται και με τη βοήθεια του καιρού, μόλις τα καταφέρουν θα συναντηθούν ώστε να καθαρίσουν την παραλία στο Λαμπίρι με σύνθημα: “Καθάρισε την παραλία σου! Φρόντισε τον πλανήτη μας!”

Ομάδα Κρούσης Καμαρών: Στέλνουν sms για μετακίνηση Νο6 και καθαρίζουν παραλίες!2021-01-11T16:53:15+00:00

Αλίκη Τσούτση: Η αντιπρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας των Καμαρών, που ήθελε να μοιάσει στην Τζένη Καρέζη!

2020-12-16T14:23:00+00:00

Όταν ένας πασίγνωστος Έλληνας σκηνοθέτης της ζήτησε να κάνει τη ζωή της ταινία με πρωταγωνίστρια την Πέγκυ Τρικαλιώτη, σίγουρα δεν είχε υπολογίσει ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της κυρίας Αλίκης Τσούτση. Το ποδόσφαιρο.

Η μοναδική γυναίκα Αντιπρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας στην Αχαΐα, είναι νοσηλεύτρια, φτιάχνει αγιογραφίες και όταν ήταν μικρή, ήθελε να μοιάσει στην Τζένη Καρέζη.